piątek, 1 stycznia 2010

spełnienia marzeń!

Oj pospało się dzisiaj po imprezie sylwestrowej, pospało. A tu zawitał już przecież rok 2010! W związku z tym chyba czas wstawać. Wszystkim z okazji Nowego Roku życzę spełnienia marzeń! Przed nami całkowicie nowy, nieużywany, pełen nieograniczonych możliwości czas. Działajmy! :)

czwartek, 17 grudnia 2009

futrzaki

Jechałem też dziś trolejbusem. A ze mną mnóstwo innych ludzi, między innymi panie w futrach. Panie wyciągnęły futra, bo zrobiło się zimno, podejrzały więc naturę i postanowiły udawać niedźwiedzie. Panie misie obsadziły siedzenia i wychylając bystre oczy spod beretów, czapek i innych fantazyjnych nakryć głowy umilały sobie podróż rozmową. A podróż była długa, bo trolejbusy musiały podporządkować się dostojnemu tempu sunących kolumn pojazdów. Największą sympatią zapałałem do jednej z pań, która naprawdę szczerze i radośnie uśmiechnięta opowiadała: „Moja droga! A ja to miałam przygodę! Zawiozłam wnuczka na zajęcia z niemieckiego, a potem szybko do trolejbusa! Nie patrzyłam nawet do jakiego i on mnie wywiózł gdzieś w kierunku Jana Pawła, no wiesz gdzie. No to ja stamtąd na nogach z powrotem i do tego co teraz. Bo wiesz kochana, on na tych zajęciach do osiemnastej, a ja sobie do banku skoczę na Krakowskie, bo mi kartę zablokowało i sobie kartę nową odbiorę. A potem wrócę po niego. Ale do domu już taksówką nie pojedziemy, no bo jak to tak! On to Ci mówię już prawie pieszo nie chodzi, tylko albo taksówką, albo rodzice go zawiozą. To mówię, żeby trochę pieszo pochodził. Bo jak trochę pobiegał na świeżym powietrzu, to od razu mówię do niego: Patrz jakich rumieńców nabrałeś, jaki zdrowy od razu jesteś! Bo ja to tak w ogóle lubię jak jest jakaś zawierucha taka, albo śnieżyca. Jak coś się dzieje, no wiesz! Ja to lubię jak coś się dzieje!” No to uśmiechnąłem się do pani, bo się powstrzymać nie mogłem tak mi się jej radość spodobała. Fajna pani, chociaż w futrze.

tony śniegu

Przyszła prawdziwa zima.

Po raz kolejny piszę, że naprawdę jestem gorącym zwolennikiem komunikacji miejskiej. Ale mimo, że w niektórych miastach, na przykład nad Wartą, albo nad Wisłą, rozwiązuje ona w dużym stopniu problem szybkiego przemieszczania się na niewielkie odległości w obrębie centrum miasta (w duże mierze dzięki tramwajom), to w położonym na lessowych wzgórzach Kozim Grodzie nad Bystrzycą nadal najlepiej jest poruszać się własnym samochodem. I przez cały dzień jeździ ich tu naprawdę dużo. Obserwowałem dzisiaj przez jakiś czas rondo przy ulicy Zana i cały czas było pełne. I wiecie co? Drogi wcale nie zrobiły się czarne! Śniegu napadała masa. Taka zima, to już nie pamiętam kiedy była ostatnio, chyba jak z harcerzami przez zaspy po lodzie na wyspę na jeziorze szliśmy, albo zamarzniętą Cybiną z Przemkiem, Patrykiem i Kubą wędrowaliśmy w kierunku Uzarzewa.

Rano byłem z siebie naprawdę bardzo zadowolony. Stałem na przystanku ponad kilkanaście minut czekając na autobus sunący gdzieś w sznurku, wokół mróz i skrzypiący śnieg. I ludzie opatuleni. A mi wcale nie było zimno! Generalnie dobrze się ubrałem, kalesony, czapka, rękawiczki, kaptur na głowie i kilka warstw ubrań pod kurtką, tak na cebulę. Było ekstra, tak to można zimę spokojnie przetrwać. Autobus też przyjechał z nowego taboru, czysty, niezbyt obładowany i ogrzany. A zima zza okna jadącego powoli autobusu wyglądała nawet jeszcze lepiej. Powoli sunęliśmy pnącą się na górę drogą, a wokół śniegu pełno jak w bajkach o świętach.