W ostatnim tygodniu lutego zjawiła się Świstak. Przyjechała prosto z Siedlec od Ani i Waldka, i zatrzymała się na parę dni u Doroty i Marcina. Generalnie gdyby nie było Internetu, to Świstak mogłaby nim być. Dopiero co widzieliśmy się z nią u Eweliny i Leszka, potem ona widziała się jeszcze z Kasią i Jędrkiem i ich Jankiem, a jeszcze potem śmignęła w urlopową podróż odwiedzając kolejnych znajomych ze studiów. I tak nie będąc online możemy się dowiedzieć co u kogo słychać, jak się kto czuje, jak żyje i ciągle jesteśmy w takim żywym kontakcie. Wszystko dzięki Świstakowi rzecz jasna.
czyli pełen przygód żywot człowieka poczciwego, albo historia bardzo długiej przeprowadzki
poniedziałek, 15 marca 2010
miała być już wiosna, a tu nic z tego
Ja tam narciarzem nie jestem, ale tak chyba wygląda wymarzona pogoda dla narciarzy, to znaczy naprawdę dużo świeżego, białego śniegu, niebo czyste i błękitne, i baaardzo słonecznie. Mój blog jest z założenia krajoznawczy, no więc piszę jak wygląda okoliczna kraina, gdy na nią spojrzeć z okna, albo wprost na ulicy z samego rana. Dziś wygląda jak pocztówka z austriackiego kurortu narciarskiego - śniegu jest w sam raz i jeszcze nie rozjechany, najładniejsze są obsypane śniegiem świerki i inne iglaki, śnieg leży też na przewodach rozwieszonych między słupami, na płotach - tych kutych ze stali i tych drewnianych, na dachach i daszkach, na bezlistnych gałęziach drzew, perspektywę ulic zamykają białe, wyraźne w lekko mroźnym, ale nie dokuczliwym powietrzu ogródki działkowe, albo plac zabaw przy kościele (to wszystko zależy na którą ulicę się wyjdzie). I jest cisza. Oprócz ciszy słychać tylko szuranie łopat, bo wszyscy odśnieżają obejścia, żeby chodnik był do przejścia i żeby samochodem można było wyjechać, i przez ogródki się przedostać. Oj trzyma ta zima w tym roku, trzyma. I wszyscy mają jej już serdecznie dość. Ostatnimi dniami było już dużo cieplej i mieliśmy nadzieję na rychłą wiosnę, ale najwyraźniej nic z tego. No to przynajmniej ładny obrazek znowu za oknem i łatwiej jakoś człowiekowi.
piątek, 26 lutego 2010
niedaleko Piotrkowskiej
Wracając z naszego dwudniowego wypadu zahaczyliśmy o Łódź. Trochę ją przecież kojarzę, więc też było ciekawie, chociaż zatrzymaliśmy się tam na godzinę tylko, może trochę więcej, bo tyle zajęło Marcinowi dotarcie na miejsce, które chciał odwiedzić, żeby załatwić swoje sprawy. Dorota i ja czekaliśmy na niego chowając się przed mrozem w Archikatedrze św. Stanisława Kostki. Łódź nie kojarzy się z zabytkami, bo to przecież miasto przemysłowe raczej. Kościół nie jest więc bardzo stary, ale za to imponujących rozmiarów, wybudowany w monumentalnym, strzelistym neogotyku. Patrząc na niego z zewnątrz spodziewałem się ujrzeć wnętrze z czerwonej cegły, a zaskoczyły mnie jasne, prawie białe, otynkowane ściany i jasne, lśniące marmury. Trochę inaczej niż w podobnych świątyniach tradycyjnie gotyckich, jak ta w Gnieźnie, albo na Ostrowie Tumskim oblanym Wartą i Cybiną. Super było zobaczyć coś nowego, ale cóż się dziwić - podróże kształcą.
Subskrybuj:
Posty (Atom)