czwartek, 18 marca 2010

o rondach słów kilka

Dziś był dobry dzień, bo nauczyłem się kolejnej nowej rzeczy: Unikać jazdy Aleją Kraśnicką. Podróżowałem dziś samochodem i tylko na podstawie mapy wytyczyłem trasę do miejsca, które chciałem odwiedzić, a znajdowało się ono w okolicach przemysłowej - czy raczej poprzemysłowej - dzielnicy Wrotków, czyli na drugim końcu miasta. Wychodziło mi, że przez Kraśnicką będę najszybciej. Jechałem około godziny jedenastej, więc poza porannym i popołudniowym szczytem, spodziewając się pustych dróg, ale nic z tego - Kraśnicka zapchana od samego ronda. I tu kolejna ciekawostka: Pisząc "rondo" mam automatycznie na myśli rondo Honorowych Krwiodawców, bo mieszkańcy mojej dzielnicy (i chyba nie tylko) mówią po prostu "rondo" i z kontekstu wiedzą, o które rondo chodzi. Myślę, że to przez długość nazw poszczególnych rond, no bo wiadomo, że łatwo powiedzieć Śródka, Rataje, Kaponiera albo Żegrze, ale znacznie trudniej w zwykłej codziennej rozmowie rzucić jednym słowem: Rondo Nauczycieli Tajnego Nauczania, albo Rondo Narodowych Sił Zbrojnych, albo rondo Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, albo rondo Represjonowanych Żołnierzy Górników. Większość z tych rond ma też chyba inne, obiegowe nazwy. Kiedyś chcąc zaimponować Aldonce znajomością topografii miasta powiedziałem, że pojedziemy przez rondo porucznika Mariana Mokrskiego, a ona myślała, że wydumałem jakąś skomplikowaną trasę nieznanymi ulicami. Okazało się, że trzeba było po prostu powiedzieć rondo na Zana i od razu byłoby wiadomo, o które rondo chodzi, bo jest to skrzyżowanie z ruchem okrężnym ulicy Filaretów i ulicy Tomasza Zana właśnie - nota bene jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta, przy której powstają najnowocześniejsze budynki takie jak biurowce i banki. Ale to już nie na temat rond, więc kończę. Kolejne spostrzeżenia krajoznawcze wkrótce.

poniedziałek, 15 marca 2010

łyżwy za radą żony

Jak już pisałem - narciarz ze mnie żaden. Łyżwiarz podobnie, ale za to mogę z dumą powiedzieć, że łyżwy to miałem przynajmniej na nogach! :) Ostatnio rok temu i ponownie w pierwszy weekend marca, kiedy przyjechał do nas Przemek i wybraliśmy się razem na lodowisko. Oprócz naszej trójki było też kilku jeszcze znajomych, to znaczy Ania, Asia, Agata i Grzesiek. Śmigaliśmy nieźle! Przemkowi się podobało, bo lodowisko jest tu większe niż to, na którym on zwykle jeździ, no i w związku z tym było gdzie się rozpędzić. Ja też nie leżałem na lodzie tyle razy co ostatnio i podobało mi się bardzo! Może się jeszcze tego sportu nauczę! :) Dobrze, że się wybraliśmy na te łyżwy, bo ostatnio, to humor miałem raczej kwaśny, bo różne sprawy nie układały się tak jak można by chcieć i dobrze, że Aldonka to zauważyła i zadziałała jak najmądrzejsza z najmądrzejszych żon, czyli mnie na te łyżwy namówiła, bo nie chciało mi się trochę iść... A tak humor wrócił, zdrowia przybyło i perspektywy się przejaśniły. Jak to dobrze taką żonę mieć u boku :)

Po łyżwach skryliśmy się jeszcze na chwilę w małej Akwarela Cafe na Rynku, z Trybunałem Koronnym za oknem, tej samej, w której Aldonka organizowała swój wieczór panieński. Oprócz smakowania dobrej czekolady, kawy i herbaty mogliśmy trochę porozmawiać z Przemkiem w końcu, i nacieszyć oczy wiszącymi wszędzie charakterystycznymi obrazkami, identycznymi jak te sprzedawane jako pocztówki w Empikach, te pocztówki moje ulubione, takie kolorowe, śmieszne trochę, jakby dziecinne. Dobra sobota to była.

w Sandomierzu

Parę lat temu, w któryś ciepłych weekendów majowych wybraliśmy się z Aldonką na wycieczkę do Sandomierza. To była nasza pierwsza taka dłuższa, kilkudniowa wycieczka, z której zostało nam żywe wspomnienie pięknego, urokliwego, polskiego miasteczka. Nic dziwnego więc, że gdy przyjechała Świstak, to oprócz zwiedzania starówki, o której pisałem już kilka razy, więc nie będę przez jakiś czas więcej, odwiedzenia Mandragory i zakosztowania jej wyjątkowego, żydowskiego klimatu, oraz wspólnego oglądania filmu "W sieci kłamstw" ("Body of Lies"), bo Ania jest miłośniczką kina, zabraliśmy się wspólnie ze Świstakiem, Dorotą i Marcinem właśnie tam! Zresztą gdzie tu było zabrać Świstaka, która widziała już Kazimierz, Nałęczów i Kozłówkę, której nawet ja, od kilku miesięcy na stałe tu mieszkający, nie widziałem. Ale to przecież Ania jest jak Internet i dociera wszędzie :)

Sandomierz nawet w lutowym deszczu wygląda ładnie, chociaż dużo senniej niż wiosną. Spacerowaliśmy sobie ulicami rozpoznając z Aldonką widoki znane z telewizyjnego serialu o księdzu Mateuszu, chociaż jego samego na rowerze nie zobaczyliśmy. Obeszliśmy katedrę i zamek, przedostaliśmy się przez Igielne Ucho, dotarliśmy do kościoła Dominikanów, przewędrowaliśmy Wąwozem Królowej Jadwigi, oddaliśmy się klimatowi miasteczka. Na sam koniec, przed powrotem do domu, zjedliśmy coś ciepłego w jednej z hotelowych restauracji na charakterystycznie pochyłym rynku. Dookoła było pięknie. Nic dziwnego, że tylu ludzi upodobało sobie Sandomierz tak jak my.