No i wiosny ciąg dalszy. Czas najwyższy na zmianę opon zimowych na letnie. Umówiłem się już na 14tą do znajomego mechanika. Bo mam już nawet swojego znajomego mechanika tutaj, a to przecież podstawa! Naprawia wszystko i dobrze, a do tego warsztat jest całkiem blisko, więc nie trzeba daleko jeździć. No żeby było już naprawdę krajoznawczo, to powiem dokładniej: Trzeba wyjść z domu główną bramą i skręcić w prawo, a potem znowu w prawo na pierwszym skrzyżowaniu i cały czas prosto. Zanim dojdzie się do kościoła, to w jednym z domów po lewej jest ten znajomy warsztat. No to teraz już naprawdę dokładnie opisałem! :) A dla wnikliwych dodatkowa informacja: Wychodząc z tyłu domu trzeba iść krótką ulicą prosto i zaraz parędziesiąt kroków dalej skręcić w lewo, znowu kilkadziesiąt metrów i skręt w prawo, i też już się jest na ulicy z mechanikiem. No jak tam z wyobraźnią przestrzenną? ;)
czyli pełen przygód żywot człowieka poczciwego, albo historia bardzo długiej przeprowadzki
czwartek, 25 marca 2010
środa, 24 marca 2010
jak Dawid Goliata
Dokładnie tak powalił mnie przedwczoraj (poniedziałek) wieczorem jakiś niewidoczny gołym okiem mikrob, nie wiem bakteria, czy wirus. Byłem sobie zdrowy, a tu nagle srrru! Niestety dosłownie. Przecierpiałem cały wtorek, no ale dzisiaj jest już w zasadzie ok. Do tego całkiem już wiosennie za oknem, więc w dobrym nastroju wybrałem się jakąś godzinę temu do apteki po smectę, którą kiedyś na podobne dolegliwości doradziła mi mama Jędrzeja, a chociaż to dawno było strasznie, to zapamiętałem sobie dobrze, bo pomogła. Apteka jest kawałek od domu, niedaleko Stokrotki. Powstaje tam duże osiedle. Wiele domów wielorodzinnych już ukończono i mieszka tam całkiem sporo ludzi. Domy są różne, lekko urozmaicone architektonicznie, trochę kolorowe nawet, a samo osiedle jest całkowicie otwarte, przestronne i przyjazne. Podoba nam się bardzo, kiedyś poszliśmy tam sobie z Aldoną na spacer pooglądać okolicę. Osiedle rozbudowuje się dalej. Dzisiaj korzystając z okazji pooglądałem sobie przez chwilę żurawie nad nowymi domami wznoszonymi wzdłuż Poligonowej vis a vis Górek Czechowskich. Chciałoby się tam zamieszkać...
czwartek, 18 marca 2010
Vetterowie
Jest takie miejsce w mieście, o którym słyszałem już kilkakrotnie z różnych źródeł i o którym chciałem dowiedzieć się trochę więcej, bo czułem, że jest mi w jakiś sposób bliskie. Miejsce to nazywa się najkrócej Szkołą Vetterów. Najpierw upewniłem się, czy to ten eklektyczny ceglany budynek na ulicy Bernardyńskiej, który myślałem. To ten! Czerwona cegła i architektura budynku od razu skojarzyły mi się z rodzinnymi stronami, a już zupełnie naprowadziło mnie na ten ślad nazwisko Vetter, brzmiące dla mego ucha tak swojsko. I nic dziwnego! Ojciec patronów szkoły - czyli braci Augusta i Juliusza Vetterów - Karol Rudolf Vetter był chyba Niemcem, ale urodził się we wschodniej części Królestwa Prus, a dokładniej rzecz biorąc w mieście mojej młodości, szkoły i studiów, i mieszkania na Wildzie!!! W sumie nawet jeśli był Niemcem, to ponieważ urodził się w roku 1810 powoduje, że jeśli wierzyć historykom, przyszedł na świat w polskim Księstwie Warszawskim i do tego w mieście, w którym od listopada 1806 roku stacjonowali Francuzi. Ot, Europejczyk ;) Wiem też, że jakimś trafem przybył tu gdzie i ja się osiedliłem, czyli miasta, które wraz z innymi z zaboru austriackiego, takimi jak Kraków, Sandomierz, Siedlce, Radom, czy Zamość dołączyło do Księstwa Warszawskiego w roku 1809. I na tym zostawmy geopolitykę, bo choć to niesamowicie ciekawe, to jednak nie bezpośrednio o Vetterach...
Karol Vetter i jego żona okazali się niebywale zasłużonymi dla miasta mieszkańcami. Nie dość, że zbili tu majątek i zbudowali największy w regionie browar, i destylarnię, to jeszcze udzielali się dobroczynnie. Odziedziczyli to po nich obaj synowie, również odznaczający się wielką pracowitością i imponującą mi wytrwałością, której życzyłbym też sobie, a której czasem mi brakuje, gdy nie od razu widać efekt pracy. Vetterowie synowie zbijali dalej majątek handlując z Rosją i Mandżurią. Oprócz handlowania fundowali stypendia, budowali i finansowali szpitale, opiekowali się sierotami, starcami i kalekami, jednym słowem - mieszkańcy na medal, prawdziwi lokalni patrioci. Zresztą nie będę się więcej rozpisywał, tylko tak kilka słów na zachętę rzuciłem, a kogo zaciekawi, to zapraszam do surfowania po sieci. Na stronie Zespołu Szkół Ekonomicznych im. A. i J. Vetterów można zobaczyć galerię zdjęć budynku szkoły i to nie tylko od zewnątrz, ale i zabytkowych wnętrz, które wydają mi się jeszcze ładniejsze niż korytarze Liceum św. Marii Magdaleny, która wprawdzie w innym mieście i nie na ulicy, tylko placu, ale za to też Bernardyńskim.
Karol Vetter i jego żona okazali się niebywale zasłużonymi dla miasta mieszkańcami. Nie dość, że zbili tu majątek i zbudowali największy w regionie browar, i destylarnię, to jeszcze udzielali się dobroczynnie. Odziedziczyli to po nich obaj synowie, również odznaczający się wielką pracowitością i imponującą mi wytrwałością, której życzyłbym też sobie, a której czasem mi brakuje, gdy nie od razu widać efekt pracy. Vetterowie synowie zbijali dalej majątek handlując z Rosją i Mandżurią. Oprócz handlowania fundowali stypendia, budowali i finansowali szpitale, opiekowali się sierotami, starcami i kalekami, jednym słowem - mieszkańcy na medal, prawdziwi lokalni patrioci. Zresztą nie będę się więcej rozpisywał, tylko tak kilka słów na zachętę rzuciłem, a kogo zaciekawi, to zapraszam do surfowania po sieci. Na stronie Zespołu Szkół Ekonomicznych im. A. i J. Vetterów można zobaczyć galerię zdjęć budynku szkoły i to nie tylko od zewnątrz, ale i zabytkowych wnętrz, które wydają mi się jeszcze ładniejsze niż korytarze Liceum św. Marii Magdaleny, która wprawdzie w innym mieście i nie na ulicy, tylko placu, ale za to też Bernardyńskim.
Subskrybuj:
Posty (Atom)