czyli pełen przygód żywot człowieka poczciwego, albo historia bardzo długiej przeprowadzki
sobota, 3 kwietnia 2010
koszyki na stołach
Dziś już Wielka Sobota. Wielki Czwartek i Wielki Piątek świętowaliśmy w kościele akademickim pod wezwaniem św. Krzyża, naszym ulubionym, ale dzisiaj święciliśmy potrawy w najbliżej położonym kościele parafialnym. I tu kolejna niespodzianka krajoznawcza, a właściwie etnograficzna (etnologiczna? kulturowa? antropologiczna? humaniści - pomocy!). Odkąd pamiętam, potrawy święciliśmy z rodziną przed kościołem, gdzie co pół godziny gromadzili się parafianie, wychodził ksiądz, stawał przy głównym wejściu, błogosławił i kropił wodą święconą przyniesione w koszykach jedzenie. Kościół był otwarty i wchodziło się tam na indywidualną modlitwę przy Grobie Pańskim. A tu u nas jest trochę inaczej. Ludzie także zbierają się co pół godziny, ale wewnątrz kościoła. Wzdłuż głównej nawy, czyli przez środek kościoła (a jest on tutaj spory) biegnie rząd stołów przykrytych obrusami. Na nich ustawia się koszyki z potrawami do święcenia, a samemu siada w ławkach, albo staje obok, gdy nie ma już miejsc siedzących. My byliśmy święcić potrawy na godzinę 11tą, Aldonka mówi, że to najbardziej oblegana pora. Rzeczywiście, w kościele był tłum, a koszyki (wśród nich nasz) stały gęsto stłoczone jeden przy drugim, aż dla wszystkich nie starczyło miejsca i ci co przyszli ostatni trzymali koszyki w rękach przed ołtarzem. Potem wyszedł ksiądz, stanął na ambonie i błogosławił. A jeszcze potem przeszedł wzdłuż stołów i pokropił potrawy wodą święconą. Czyli chociaż trochę inaczej, to w gruncie rzeczy tak samo, no ale jakaś ciekawostka jest, to piszę.
środa, 31 marca 2010
zmiana na lepsze
Lubię kiedy świat zmienia się na lepsze. Dzisiaj otworzyłem kwietniowy już numer mojego ulubionego magazynu National Geographic i co widzę? Najwyraźniej wydano go na papierze pochodzącym z recyklingu, przynajmniej sporą jego część. Nareszcie! To nawet nie wypadało pisać o ekologii na błyszczącym papierze zdjęciowym. Teraz też wygląda nieźle, a treść przecież zostaje ta sama. Tak trzymać!
wtorek, 30 marca 2010
poranne wrażenia
Wychodząc dzisiejszego ranka z domu czułem się jakbym wystawiał głowę z namiotu, a wszystko to przez fantastyczny zapach! To pachniała wilgocią wiosennego deszczu ziemia i świeże powietrze, zupełnie jak wtedy, kiedy podróżowałem ze swoją drużyną przez pola, góry i lasy spędzając tak wszystkie wolne dni. To niesamowite wrażenie trwało zaledwie kilka sekund, ale było tak nagłe, tak intensywne i tak przyjemne, że zadziałało dokładnie jak "chwila szczęścia", o której opowiadała mi wczoraj przez telefon Ewelina. Taka "chwila szczęścia", to po prostu moment kiedy dzieje się takie coś, że w jednej chwili staje się radość :)
I konkluzja: Generalnie po zimie zostało już tylko wspomnienie!
I konkluzja: Generalnie po zimie zostało już tylko wspomnienie!
Subskrybuj:
Posty (Atom)