niedziela, 17 lipca 2011

szpital na Staszica

Jest jeszcze jedna ciekawa ulica w ścisłym centrum - ulica Stanisława Staszica. Ciągnie się w górę od Świętoduskiej, chyba aż do budynku dawnego komisariatu policji (w którym urzędował komisarz Maciejewski), dosłownie żabi skok od Krakowskiego Przedmieścia. W zasadzie może być tak, że ciągnie się dokładnie odwrotnie, czyli w dół, do Świętoduskiej, ale tak czy siak, jest ciekawa, bo na pewnym odcinku strasznie stroma, a ponadto w połowie skręca o 90 stopni tworząc finalnie taką wielką literę L.

Spacerując tam w minione Boże Ciało, zaraz po procesji, zrobiłem kilka zdjęć znajdującego się przy ulicy szpitala. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 ciągnie się w kilku, albo i kilkunastu budynkach po obu stronach ulicy i po obu stronach jej charakterystycznego narożnika. Ciężko się rozeznać tak od razu gdzie jest jaki oddział, gdzie przychodnia itd., ale teoretycznie ułatwia to znajdująca się przy ulicy tablica.
(widok szpitala idąc ul. Staszica w górę od strony ul. Świętoduskiej)
Lokalizacja szpitala jest zapewne z wielu względów kłopotliwa (samo centrum, ciasne ulice, brak miejsc do parkowania), ale niezwykle urokliwa, a to dlatego, że znajduje się tak blisko Placu Litewskiego, Starówki i głównego deptaka, czyli praktycznie w samym sercu miasta, a do tego na wyraźnie zarysowanym wzgórzu u stóp którego płynie jedna z rzek - Czechówka (chociaż miasto nasze jak wiele polskich miast z jakichś względów jest na rzeki obrażone i nie akcentuje ich obecności wystarczająco mocno, a w zasadzie wcale - szkoda).
(na samym zakręcie jest kiosk i jedna z bram wjazdowych na teren szpitala)
Fragment ulicy Staszica od Świętoduskiej do zakrętu jest bardzo stromy (jak te karetki dają radę zimą tamtędy wjechać?), a zaraz za zakrętem do, powiedzmy tak umownie, dawnego komisariatu - płaski. Przy tym płaskim fragmencie ulicy znajduje się dalej od szpitala kilka ciekawie wyglądających, niewysokich i tradycyjnie niezbyt zadbanych kamienic. Trochę wcześniej, tuż obok nich stoi wybudowany ponad sto lat temu fragment szpitala, prezentujący się jak niczego sobie pałacyk.

(dawny Szpital Dziecięcy im. Vetterów)
Jak mam nadzieję chociaż trochę widać na powyższym zdjęciu ten budynek szpitalny jest kolejną perełką architektoniczną pełnego takich cudów miasta. I kolejnym śladem przedsiębiorczej rodziny Vetterów, o której już kiedyś wspominałem. Mnie ze względów także zawodowych budynek zainteresował od razu. Dzisiaj się już tak nie buduje, ech... ;)

No i rozpisałem się dzisiaj o tym szpitalu na Staszica... Nie bez powodu jednak, tylko dlatego, że właśnie tutaj na świat przyszła kiedyś (całkiem niedawno) moja cudowna żona Aldona :) A w zeszły piątek, czyli 8 lipca nasza mała kochana córeczka Ala!!! :) I od teraz świat będziemy zwiedzać już w trójkę :D

Dla ciekawych: Szptal na Staszica jest obecnie w remoncie, a przynajmniej oddział położniczy. Dzieci rodzą się w zastępczych pomieszczeniach znajdujących się tuż przy narożniku ulicy. Wszystko odbywa się jak należy, a lekarze, panie położne i pielęgniarki zajmujące się noworodkami służą młodym mamom i ich dzieciom po prostu rewelacyjnie, tak, że nadal na Staszica jeździ się rodzić nawet z sąsiednich województw (sic!). Niedługo, powiadają, że koło października, otworzony zostanie nowy, super nowoczesny oddział położniczy i wszelkie niedogodności znikną. Póki co jednak po moje dziewczyny wchodziłem niepozornymi, niebieskimi drzwiami, widocznymi na drugim zdjęciu na prawo od kiosku. Ludzie! Co tam się działo! :) O tym książkę by można napisać! :)

wtorek, 24 maja 2011

czipsy przyszły

Kilka słów o cmentarzu żydowskim będzie jednak zupełnie innym razem. Dziś rzut oka za okno mojego biura. A tam, w alejkach wśród magazynów - jak co dzień - wielka krzątanina, praca wre i na start czekają czerwone ciężarówki wypełnione, jak mniemam, chipsami. Schrupałoby się trochę, no ale wiadomo - nie czas na takie smakołyki gdy pracuje się siedząc na tyłku ;)
Ale wszystkim czipsożercom - smacznego! :)

poniedziałek, 9 maja 2011

stary cmentarz żydowski

Tego pięknego kwietniowego popołudnia było już trochę chłodniej niż przez kilka poprzednich, powielkanocnych dni, ale nadal raczej słonecznie i przede wszystkim sucho. Osadzona w wysokim, podobno siedemnastowiecznym, ceglanym murze stalowa furta na cmentarz była zamknięta i nie mieliśmy pojęcia jak można dostać się na drugą stronę. Kasia, Aldona i Janek poszli więc zobaczyć cerkiew na Ruskiej (trafili akurat na nabożenstwo, mieli więc okazję podejrzeć i podziwiać ciekawą liturgię), a Jędrek i ja wybraliśmy się na mały rekonesans wokół nekropolii z nadzieją znalezienia innego wejścia.
(fot. Katarzyna K.)
Nie znaleźliśmy. Przeciwnie! Zauważyliśmy, że mur miał wcześniej w jednym, czy dwóch miejscach wyrwy, teraz celowo załatane, pewnie aby utrudnić wandalom dostanie się do środka. Odpuściliśmy więc sobie i wracaliśmy już Floriańską w stronę Kalinowszczyzny z zamiarem podążenia na Ruską, gdy wtem (całkowicie out of nowhere) usłyszeliśmy chichot dochodzący dokładnie zza muru. Zawróciliśmy, zadarliśmy głowy ku górze i ujrzeliśmy dwie dziewczęce i do granic możliwości hultajskie twarzyczki wystające zza korony muru. Ukłoniliśmy się uprzejmie i zapytawszy jak dostać się do środka oczekiwaliśmy na równie grzeczną odpowiedź. Zamiast tego zza płotu po drugiej stronie uliczki ucichł gwar dość głośno imprezujących przy stoliku ludzi i dobiegł nas łagodny pomruk: "Nie zagadujcie. Nie oglądajcie się. Po prostu idźcie sobie dalej". Słowa skierowano do nas. Trochę nas wcięło, ale mimo to próbowaliśmy nawiązać dialog z dzieciakami za murem. Dziewczyny miały nas chyba za kosmitów, ale w końcu przestały nas straszyć tak pieknie i żywo antysemickim "Żydem w altanie, który już dwa tygodnie nie wychodzi" i przyznały, że do środka wlazły "tak, o!", czyli na pewno nie żadną furtką. Pożeganaliśmy się więc równie uprzejmie jak przywitaliśmy, a następnie oddaliliśmy się nieco od imprezujących, symulując odejście w siną dal...

Kawałek dalej był betonowy słup z lampą, bezpośrednio sąsiadujący z murem. Ot, krótka wspinaczka, potem mały krok na koronę muru, nur w pokrzywy, krótka wspinaczka po gęsto zarośniętym zboczu Wzgórza i już TAM byliśmy. Chwila strachu i po sprawie, jak mawiał mój młodszy brat nie do końca legalnie wioząc przed laty promem do Szwecji papierosy na handel.

A co zobaczyliśmy TAM? Dziś tylko zdjęcia, potem może kilka słów...
(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)