niedziela, 24 lutego 2008

sztuka się lansowania

Kończy się bardzo udany weekend. Pierwsze odwiedziny Aldonki i Dziadka w moim emigracyjnym mieszkaniu. Zatłoczniło się w tym jednopokojowym, uczłowieczonym wreszcie lokalu i w końcu było z kim pogadać twarzą w twarz. I zjeść coś jak człowiek umilając sobie pyszny posiłek przyjemną konwersacją ;-) Wreszcie dało się żyć! Oby więcej takich odwiedzin tutaj!

Byliśmy też w centrum, spacerowaliśmy z Dziadkiem Krakowskim Przedmieściem i Nowym Światem, widzieliśmy Nike, Rynek Starego Miasta z Syrenką Staromiejską, Plac Zamkowy, Kolumnę Zygmunta, kościół akademicki p.w. św. Anny, pomnik księcia Poniatowskiego na koniu, pomnik ks. kardynała Wyszyńskiego i kilka innych pomników - wiele ich tutaj w mieście. Jest tu kilka naprawdę ładnych miejsc, jest gdzie uciec od korporacyjnego magla.

Oprócz staromiejskich uliczek jednak, czasem podobnych do tych niesamowicie urokliwych u Aldonki, zobaczyliśmy też nowoczesne centrum miasta z wysokimi budynkami i wielkie centra handlowe – m.in. Złote Tarasy i Arkadię. A tam coś co można określić jednym słowem: LANS. Co prawda można było tam spotkać normalnie wyglądających ludzi, ale zdecydowanie przeważali piękni, młodzi i… Bogaci. Kobiety i dziewczyny z nienagannymi makijażami, włosami prosto od fryzjera i w ubraniach jak z okładek kolorowych magazynów. Nawet miny i sposób poruszania się jak z reklam, albo pokazów mody. W ręku obowiązkowo przynajmniej jedna papierowa torba z nazwą któregoś z butików. Dzieci w czystych kolorowych ubraniach prosto z katalogów (tacy mali dorośli) pląsały w domach handlowych jak młody Budda w swoim pałacu – chyba kompletnie nieświadome, że poza sklepami jest jakiś inny świat. A mężczyźni i męska młodzież też w jakiś bliżej dla mnie trudny do zdefiniowania sposób inni, oczywiście w modnych ubraniach i fryzurami jak od serialowych stylistów. W ogóle wszyscy wyglądali jak zbiorowisko samych ładnych, szczęśliwych ludzi, estetyka miejsca przypominała trochę ulotkę jakiejś sekty obiecującej niczym niezmącone szczęście na ziemi, albo reklamę odlotowego urlopu w Tunezji. I myślałem, że mistrzostwem świata i obu Ameryk jest pokazanie się publicznie w sandałach, rozchełstanej koszuli i z małym białym pudelkiem na ręku, co jak wiadomo przystoi tylko prawdziwym artystom, ale okazało się, że to małe piwo. Pierwszą nagrodę w moim prywatnym konkursie na największy lans ma facet, który z miną angielskiego lorda przemierzał obszerne przestrzenie Arkadii trzymając na rękach tchórzofretkę chyba, albo innego stwora do tchórzofretki podobnego. No generalnie ani pies, ani kot, ani świnka morska to z pewnością nie były. Snobistycznego lansu na taką skalę nie widziałem nawet w Starym Browarze…

Dziadek zabrał dzisiaj czerwone fiacisko ze sobą, więc czeka mnie trochę utrudnień komunikacyjnych, co przypomina mi, że muszę jeszcze kilka słów o metrze napisać, ale teraz już czas spać. Niebawem się odezwę!

piątek, 22 lutego 2008

cenzura

Trochę się w sumie rozpędziłem w tym pisaniu o pracy, a to po pierwsze nudne jak flaki z olejem musi być do czytania ;) a poza tym są ciekawsze rzeczy na świecie niż praca. Teraz będę po prostu opisywał różne ciekawe miejsca. Tak turystycznie na wszystko patrząc. Stąd autocenzura wcześniejszych postów (wszędzie tam, gdzie pojawia się wielokropek w kwadratowym nawiasie). I tyle ;) Pozdrawiam wszystkich!

sobota, 16 lutego 2008

[...]

[...] przyjechałem już z lotniska do mieszkania, z radości wysprzątałem kolejną szafę, wyprałem co nieco i zaraz idę spać. A rano jadę 150km na wschód [...]