poniedziałek, 2 sierpnia 2010

Zamość

Znowu mi blog zarasta, a to jak zwykle wcale nie dlatego, że nic się nie dzieje, tylko że się dzieje bardzo dużo. Lato przebiega zacnie, bo póki co nie zmarnowaliśmy żadnego weekendu i każdy z nich spędziliśmy inaczej niż zwykły dzień. Przez to narobiło się trochę zaległości w pisaniu, bo przecież ani słowa jeszcze nie było o urlopie w Tatrach, o wizycie rodziców, o grillu kolejnym, albo o ostatnim, pierwszym sierpniowym, weekendzie, podczas którego zahaczyliśmy o Zamość. No to może nadrabianie zaległości od końca zacznę, czyli od Zamościa właśnie. A było tak, że wczoraj rano myśleliśmy na głos o tym, żeby się wybrać na rowery, bo dzień był wyjątkowo pogodny. I pewnie byśmy pojechali, ale niedługo po naszym powrocie z kościoła zadzwonił Marek i zaproponował samochodowy wypad za miasto. Długo nas nie trzeba było namawiać…
(fot. Iwona R.)
Razem z Iwoną, Markiem i Michałem spędziliśmy w Zamościu kilka słonecznych godzin odwiedzając przydrożną knajpkę, fragmenty starych miejskich fortyfikacji, rozległy zielony park i – przede wszystkim – urokliwy zamojski rynek.
(fot. Iwona R.)
Ostatni raz widziałem go jakieś dwanaście lat temu i od tego czasu jeszcze wypiękniał, kamieniczki nabrały kolorów, a sam plac przed ratuszem zaroił się od zrelaksowanych, wypoczętych, spokojnych, uśmiechniętych mieszkańców. Najwięcej było dzieci – dzieci jedzących lody, dzieci goniących gołębie, dzieci jeżdżących na rowerach i na rolkach, dzieci lepiących się od waty cukrowej, dzieci biegających wokół rodziców, na cokołach pomników i na murkach. Bardzo młode miasto ten Zamość!
(fot. Iwona R.)
Wpasowaliśmy się w ten krajobraz doskonale oddając przyjemności leniwego spacerowania i beztroskich pogawędek. Iwona pstrykała zdjęcia i użyczyła mi kilku na bloga, więc możecie sobie spojrzeć jej okiem na Zamość. Michał też świetnie się bawił i nawet dostał lody, chociaż nie zjadł wszystkich klusek na obiad.
(fot. Iwona R.)
I jeszcze jedna moja zauważka o Zamościu, byłym mieście wojewódzkim. W świetnie zachowane mury fortyfikacji wpasowano w kilku miejscach pawilony handlowe, które dzięki prostym zabiegom architektonicznym (głównie obiekty małej architektury) wyglądają po prostu ładnie i estetycznie. Czyli można! Tym bardziej złości mnie teraz niezagospodarowane podzamcze na naszym własnym podwórku, w OBECNYM mieście wojewódzkim. Na niektóre rzeczy szkoda słów.
Ej rozpisałem się, no to jeszcze jedna śmiesznostka, która zwraca moją uwagę we wszystkich wschodnich miastach Polski – czołobitność względem Józefa Piłsudskiego. Na rynku w Zamościu jest nawet płyta, którą wmurowano w miejscu gdzie Marszałek wysłuchał w 1922 roku mszy świętej. Kto tu przegina? Ludzie, czy ja, że zauważam takie rzeczy?

sobota, 10 lipca 2010

Giulia y Los Tellarini

Wczoraj rozpoczął się festiwal Inne Brzmienia (http://www.innebrzmienia.pl) Byliśmy na Rynku, kiedy otwierał go miejscowy klikon, jedyny taki okaz w Europie środkowo-wschodniej. Klikon, to krzykacz miejski, taki co chodzi na przykład przed prezydentem miasta i woła "słuchajcie mieszczanie i mieszczki! słuchaaaaajcieeee". Ten nasz jeździ na zloty podobnych krzykaczy miejskich do Wielkiej Brytanii, Kanady, Australii i gdzie tylko takie zloty się odbywają. Wczorajszego wieczoru wystąpił w stroju krzykacza angielskiego. Jest już sędziwego wieku, ale głos ma rzeczywiście donośny, bo mikrofonu nie używał. Nie wiemy jak było go słychać dalej, bo staliśmy pod samą sceną, ale chyba jednak słyszeli go wszyscy, bo naukowo stwierdzono, że jego głos ma 84, albo nawet 86 decybeli :)

Oj muszę kończyć, bo Marcin z Dorotą właśnie zadzwonili, że już do nas jadą i zabieramy się z nimi do Zakopanego. Więc krótko tylko: na koncercie otwarcia wystąpił zespół Giulia y Los Tellarini z Hiszpani i było czego posłuchać. Nazwa zespołu nic mi nie mówiła, ale znaliśmy go chociażby z tego utworu: http://www.youtube.com/watch?v=Ywf76zI5hnA

No to lecimy! :)

piątek, 9 lipca 2010

secret garden

Ejże, ale nie jest przecież tak, że aby zażyć wywczasu, trzeba zaraz jechać gdzieś daleko, choćby i do Kozienic. Zeszły weekend był dla przykładu trochę bardziej pracowity. W sobotę nici były z wypoczynku, bo znowu przyssałem się do fotela i monitora. Jedyną radością i atrakcją była wizyta Michałka, który wpadł do nas w odwiedziny rozczulając Aldonę swoim "ciociuniu" i bawił się z nią przez pół dnia. W niedzielę natomiast udało mi się wstać od komputera dopiero po drugiej po południu. Nie było więc czasu na jakiś wyjazd, czy inne dalekie atrakcje. A i tak był wywczas! Bo nagle mój nos wyczuł dochodzące zza balkonu zapachy, gdzie mięsne smakołyki grillowała Aldona - mistrzyni grilla :) Odwiedzili nas Iwona i Marek, i Michałek oczywiście. Było grillowanie, sałatkowanie i ciastowanie, popijanie sokami i colą, przyprawione swobodną gadką o najprostszych i najmilszych sprawach. Ukryliśmy się wszyscy w ogródku za domem, który odgrodzony z zewsząd od ulic stał się naszym niewielkim, ale luksusowym kurortem z zielonym, zachęcającym do biegania na bosaka trawnikiem, podstępnie usypiającym leżakiem, szerokim, chroniącym przed żarem parasolem przeciwsłonecznym i… plastikową zjeżdżalnią dla Michałka, który wprawdzie wolałby siedzieć w jakimś – koniecznie prawdziwym - samochodzie, albo chociaż bawić się kluczykami do niego, ale z braku laku uznał, że dobre i to ;) Ech, czegóż więcej potrzeba do szczęścia? Po co dalekie podróże, wyjazdy, wakacje all inclusive, wycieczki za miasto, gdy można dwa kroki od domu znaleźć taki relaks i spokój. Gdyby taka pogoda miała tu być całe lato, to moglibyśmy na urlop pojechać do… ogródka :) Wśród kwiatów i krzewów mamy Aldonki, w wytartych spodniach z podartymi kieszeniami, w otoczeniu cebulki, lubczyku i innych przypraw i warzyw, pełni luzu i swobody zażywalibyśmy urlopowego odpoczynku, a Michałek zabawiałby nas inteligentną rozmową. A ma chłopak trafne spostrzeżenia. Na westchnięcie Aldonki, że lata już jej lecą zapytał z powagą: „ciociu, ale gdzie lecą?” :) Lato jest doskonałe!