czwartek, 2 lutego 2012

to proste: denaturat!

Odkąd przestałem jeździć na sankach, a zacząłem jeździć samochodem, odtąd zima kojarzy mi się niewesoło. Dziś jest już luty. Temperatura w mieście: minus 23 stopnie Celsiusza. Właścicielom samochodów, zwłaszcza tych z silnikiem diesla, robi się jednak gorąco. Na ulicach tu i tam widać stojące, zamarznięte auta. Gdzieniegdzie pomoc drogowa wciąga niektóre z nich na lawety. Ruch jakby mniejszy. Nawet Leszek mówił mi dziś przez telefon, że u nich – prawie 500 kilometrów na zachód – miasto opustoszało i pędzili z Ewelką przez centrum, jakby to była niedziela rano! U nas właściwie to samo…

Również naszego starego poczciwca nie ominęły zimowe przygody. Wprawdzie akumulator ma prawie nowy i silnik o poranku jakoś odpala, ale zaczął się dziwnie krztusić. Nie pomogła wymiana filtra paliwa na Lubartowskiej – musiałem zajechać po poradę do mechanika w pobliżu domu rodziców Aldonki. Właściciel warsztatu ma dwóch synów, bliźniaków o imionach jak patronowie katedry na nadwarciańskim Ostrowie Tumskim. Doradzał mi jeden z nich, wraz z dwoma kolegami, wszyscy ubrani w stosowne kombinezony oraz kurtki i czapki, i wszyscy posługujący się charakterystycznym branżowym slangiem, który udawałem, że świetnie rozumiem, no bo co – ja nie rozumiem? Inżynier? ;) Wytłumaczyli mi całkiem prędko, żebym się nie denerwował, bo mi po prostu parafina się z ropy wydzieliła przy tej temperaturze i ten filtr co go pół godziny wcześniej na Lubartowskiej wymieniałem, to pewnie i tak jeszcze raz będę wymieniał, a teraz to najlepiej jak denaturatu do baku doleję i potrząsnę (sic!) samochodem, żeby się dobrze wymieszało. Denaturat kupię tu i tu, o tam – pokazują uczynnie drogę. Prościzna! Ściskam wśród kłębów papierosowego dymu wyciągniętą dłoń fachowca i wychodzę z warsztatu na mróz.

Do wskazanego sklepu dotarłem chyba jednak za późno, bo gdy zapytałem o denaturat, szczerze rozbawiona ekspedientka odrzekła tylko, że będzie, ale jutro…

- …bo dzisiaj wszyscy już piją :D

środa, 1 lutego 2012

na targu

Zimno jak diabli. Dlatego też wychodząc rano na zakupy, Aldona nałożyła na głowę taką śmieszną czapkę z klapami na uszy, która upodobniła ją do radzieckiego czołgisty. Ali bardzo się ta czapka podoba. W śmiesznej czapce i z różową siatką w ręku żona/mama popędziła w dół po schodach, a potem przez zastygłe w mrozie bronowickie ulice na targ.

Targ jest niedaleko dworca kolejowego. Trzeba wejść z ulicy w bramę, minąć opatulone chustami starowinki sprzedające w grubych wełnianych rękawicach wieńce trupio bladego czosnku (takiego małego i dobrego, a nie dużego i pędzonego na nie wiadomo czym), jedno, czy dwa inne maleńkie stoiska, z których często odpowiadają na pytania sprzedawcy z silnym wschodnim akcentem i już wychodzi się z bramy na otwarte podwórze mijając jeszcze pełnowymiarowy stragan z warzywami po jednej stronie i drugi, z tanią odzieżą po drugiej, a potem idąc dalej dociera do zlepiska budek i budeczek wypełnionych czym tylko dusza zapragnie.

Dusza Aldonki zapragnęła świeżego pieczywa. Wiadomo przecież, że różne inne przysmaki, jak dla przykładu konserwy, puszki z tuńczykiem, mrożonki, przeciery, soki i kompoty mamowe, dżemiki i miodziki, zapas kawy i herbaty, cukier, mąkę, kaszy kilka rodzajów, przyprawy, ziemniaki, cebulę, mięso z kośćmi i bez, keczupy, oleje itd. warto trzymać w zamrażarce, piwniczce, albo spiżarni (im obszerniejszej tym lepiej), ale pieczywo musi być świeże. Codziennie. Mamy taką ulubioną budkę z pieczywem na targu i właśnie dziś rankiem Aldi usłyszała w kolejce do niej taką oto rozmowę pani kupującej (z dwójką wnucząt przytulonych do płaszcza) i pani sprzedającej.

- Yyy… Chleb bym kupiła jakiś…
- To może razowy chce?
- Aaa… Może być i razowy.
- … Chyba trochę za wcześnie się pochwaliłam. Nie mam razowego, dam pani taki.
- Eee… Może być taki. I bułek bym wzięła. Z dziesięć.
- A piętnaście by nie wzięła?
- Aaa… To niech będzie i piętnaście.
- A cebularza by nie chciała?
- Eee… Dobrze, niech będzie.
- To dwa cebularze, tak?
- Nooo… Niech będą dwa, to wnuczki zjedzą.
- To może drożdżówkę by chciała?
- To niech pani da i drożdżówkę…

Szczęściem Aldonka przyniosła do domu tylko to, co naprawdę chcieliśmy kupić ;)


poniedziałek, 29 sierpnia 2011

urodziny z pisarzem

Blog zarósł, a przecież działo się i to sporo! Na przykład na obchodzone w tym miesiącu urodziny Aldona wyciągnęła mnie z domu do "Magii" na deser i kawę. Pojechaliśmy na starówkę razem z Alą, a tam wkrótce pojawili się Iwona i Marek z Michałem. I świętowaliśmy razem. Był to jednak dopiero początek prawdziwej niespodzianki, którą wspólnie przygotowali :)

Siedząc spokojnie w urokliwym ogródku stylowej staromiejskiej restauracji kompletnie nie byłem przygotowany na to, że na tym kameralnym spotkaniu pojawi się zaproszony przy pomocy - jakże na czasie - poczty elektronicznej i Facebooka... pan Marcin Wroński, czyli pisarz, którego książek jestem przecież już od dłuższego czasu fanem! A pojawił się!!! :) I nie dość, że pojawił, to jeszcze został z nami przez parę godzin, które spędziliśmy na ciekawej rozmowie o książkach i otaczającym nas mieście. Pan Marcin wyraził nawet chęć aby przy okazji moich urodzin zdradzić co wydarzy się w czekającej na wydanie czwartej części przygód komisarza Maciejewskiego "Skrzydlata trumna", ale jakoś odparłem pokusę zgodzenia się na to, chociaż była naprawdę duża :D Rozmawialiśmy za to o przygotowaniach do serialu telewizyjnego na podstawie "Morderstwa pod cenzurą", a pan Marcin opowiedział między innymi o zabawnych przygodach podczas robienia próbnych zdjęć plenerowych, chyba na Kośminku. W jednej z kamienic dla przykładu pewna kobieta (w barwnie opisanym przez pana Marcina fartuchu) twardo oświadczyła, że tu żadnego filmu o komisarzu Maciejewskim się robić nie będzie - bo to ona jest Maciejewska! :)

Tematów do rozmów nie brakowało. Wszystkie retro kryminały pana Marcina miałem świeżo w pamięci. Jeszcze wiosną, gdy tylko skasowałem pieniądze za robiony w październiku projekt, kupiłem trzeci i tymczasem ostatni wydany tom Komisarza Maciejewskiego "A na imię jej będzie Aniela" o śledztwie prowadzonym przez głównego bohatera w skomplikowanych czasach niemieckiej okupacji. Pożarłem tę książkę łapczywiej jeszcze niż urodzinowego naleśnika z owocami w "Magii". Przez to też, podobnie jak poprzednie dwie książki pana Marcina, z wielką przyjemnością przeczytałem ją po raz drugi, tym razem delektując się akcją i jej miejscem, oraz zwracając większą uwagę na smakowite szczegóły.

Rozbawił nas też jak zwykle niezawodny w takich sytuacjach Michał. W pewnym momencie odlepił wzrok od pana Marcina i zapytał Marka: "Tato. A dlaczego ten pan pisze książki dla wujka Michała?" :D

Z panem Marcinem zobaczyliśmy się jeszcze parę dni później, ale to już temat na kolejny wpis. Postaram się nie dopuścić by blog dłużej zarastał ;)