sobota, 9 stycznia 2010

przypadek?

W stolicy mojego rodzinnego regionu odbywało się na przełomie roku spotkanie wspólnoty z Taize. Młodzież z całej Europy spotykała się w halach MTP na modlitwach i skupieniach, a przy okazji zwiedzała goszczące ich wspaniałe europejskie miasto. Noce spędzali w gościnie u rodzin, nie tylko w samym mieście, ale i w okolicznych mniejszych miejscowościach. Dwóch młodych przyjeli moi rodzice. Byli to dwaj chłopacy, jeden z Ełku, uczeń klasy maturalnej technikum, który zabrał ze sobą mnóstwo ciepłych ubrań, bo nie spodziewał się, że zimą mogą być dni tak ciepłe jak nad Wartą, a drugi z Częstochowy, chociaż na co dzień studiujący aktorstwo w naszym największym polskim mieście. I tu właśnie niespodzianka! Student pochodzący z Częstochowy wynajmuje bowiem mieszkanie na ulicy... Marymonckiej. I wysiada co dzień z tramwaju lub autobusu na przystanku... Cmentarz Włoski! Niesamowity zbieg okoliczności. Widzi codziennie te same bloki, sklepiki, drzewa, kładkę nad szosą i budujący się niedaleko węzeł przy wznoszonym Moście Północnym, które ja oglądałem przez prawie całe dwa ostatnie lata. Przypadek?

Przy okazji pozdrawiam wszystkich znajomych nad Wisłą! :)

środa, 6 stycznia 2010

w święto Trzech Króli

Na dzisiejszą świąteczną mszę świętą przyszliśmy do starego, zabytkowego kościoła pod oryginalnym jak dla mnie i ładnym wezwaniem Nawrócenia św. Pawła. Jest jednym z większych i piękniejszych z tutejszych kościołów, wybudowali go na tym miejscu Bernardyni w drugiej połowie XV wieku, na początku jako drewniany, ale krótko potem murowany. Jeszcze później, jak to zwykle w Polsce bywa, kościół był palony, odbudowany, rozbudowany, przebudowany i pewnie teraz wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś, ale o jego początkach przypomina trochę nazwa ulicy, przy której się znajduje - Bernardyńska. Zaraz po wejściu do świątyni trzeba koniecznie spojrzeć na lewo i prawo, żeby zobaczyć cztery (dwie po jednej i dwie po drugiej stronie) wielkie, zdobiące mur figury grających na potężnych trąbach aniołów. Zresztą każdy kto tu trafi będzie miał na czym oczy zawiesić w pięknym renesansowym wnętrzu.

Tak na marginesie, to kiedyś już w tym kościele byliśmy. Aldonka pokazała mi go, bo pobierali się w nim jej rodzice.

sobota, 2 stycznia 2010

jej wysokość zima jest piękna

Noc sylwestrowa była lekko tylko mroźna, śnieżna i bardzo jasna dzięki znajdującemu się gdzieś w okolicy pełni księżycowi, który uczynił ją jeszcze bardziej uroczystą, magiczną i powalająco wprost piękną. Okna starówki wyglądały zza grubych ścian kamienic ciepłym, żółtym, świątecznym blaskiem. Zza firanek widać było ozdobione choinki i przytulne pokoje, a czasem, gdy przyjrzeć się uważniej, rozbawionych jeszcze ludzi, pełnych nadziei na rozpoczęty właśnie rok, ciągle jeszcze składających sobie szczere, z serc płynące życzenia zdrowia, szczęścia, pomyślności, realizacji noworocznych postanowień i samego dobra. Wiekowe mury przepuszczały na zewnątrz dźwięki karnawałowej muzyki, a wyobraźnia podsuwała na podniebienie smaki kosztowanych jeszcze przed chwilą potraw - kremowych zup, pieczonego mięsa, sałatek, wykwintnych sylwestrowyh deserów. Nie sposób było też nie poddać się urokowi zaklętej w zimę ulicy Grodzkiej, gdy około piątej nad ranem przecinana była krokami rozgrzanych tańcem, uśmiechniętych, wracających z zabaw mieszczuchów, tak jak my zmierzających ku swoim przytulnym domom i ciepłym łóżkom, a ciche i dyskretne jak zjawy taksówki sunęły wśród białego puchu jak czarodziejskie karoce zabierając wychodzących z pubów, kawiarni i eleganckich restauracji gości, z tej enklawy pieszych prosto w zasypane śniegiem, ciche już, pogrążające się we śnie miejskie osiedla. Zima witała Nowy Rok w swojej najpiękniejszej odsłonie.