wtorek, 2 października 2012

biurowiec OPGK

Na obrzeżach Śródmieścia, dokładnie u zbiegu ulic Chmielnej i Czechowskiej, stoi w Lublinie pochodzący z lat 60. charakterystyczny budynek. Dla wielu ludzi, także pracujących w tym biurowcu, wydaje się on "niedokończony", a to dlatego, że ma ceglaną elewację. Nie dość, że ceglaną, to jeszcze w niespotykanym jasnoszarym, lekko może złamanym żółcią kolorze jaki ma pokrywająca go oblicówka z cegły silikatowej. Spieszę donieść, że budynek jest ukończony, a silikatowa elewacja była zamierzona przez autora projektu. Autorem tym, jak na to wskazuje dokumentacja archiwalna, był mgr inż. architekt Tadeusz Witkowski. Był on niezwykle ważną postacią w kształtowniu przestrzeni miasta, na co zwrócił mi uwagę Miejski Konserwator Zabytków - Pan Hubert Mącik. Może jeszcze poszukam w mieście zaprojektowanych przez niego budynków.
(wejście główne od strony wschodniej)



(widziana przez nadjeżdżających ul. Czechowską elewacja północna)

(rzadko oglądana elewacja zachodnia)


(elewacja południowa)
Zamieszczam powyżej kilka fotografii biurowca (należącego do Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego w Lublinie Sp. z o.o.). Być może za rok, lub dwa jego ściany pokryje nowa izolacja termiczna co zwiększy komfort użytkowników, ale na długo (może na zawsze) zakryje orygnalne elewacje, które kojarzy z pewnością większość Lublinian.

wtorek, 10 lipca 2012

nowoczesny dworzec z Poznaniu

Kiedy jadę do Poznania sam, jako środek lokomocji najczęściej wybieram kolej. Tak było i tym razem, kiedy jechałem na wizję lokalną budynku na ulicy Sielskiej, obok którego projektuję konstrukcję nowego "apartamentowca".

Wracając z miasta zrobiłem kilka zdjęć budującego się nowego Dworca Kolejowego. Z zewnątrz wygląda może niezbyt ciekawie, ale w środku (do kawałka dworca można już wejść) jest czysto i pachnąco (sic!) jak na Ławicy. ;)

 

Praca wre. Poznaniacy pewnie się cieszą. Ja tak. O wiele przyjemniej jest czekać na pociąg w jasnym i pozbawionym przykrych zapachów miejscu. Do tego zauważyłem, że podróżni mogą na oddanym już do użytku fragmencie nowej poczekalni kupić świętomarcińskie rogale. Z jednej strony super (promocja), ale z drugiej szkoda, że rogal nie pozostał listopadową specjalnością...

A tak w ogóle, to musi być super pracować na takiej budowie.

poniedziałek, 6 lutego 2012

na Wrotkowie zimno

Mróz nie odpuszcza. Nawet w niby-ogrzewanym biurze było mi dziś zimno, chociaż miałem na tyłku ciepłe gatki, zwane kalesonami, a na górze podkoszulkę z długim rękawem, koszulę i bluzę. To znaczy nie jest oczywiście tak, że z sufitu wiszą sople, czy coś, ale grzejniki po prostu nie dają tak do końca rady i dłonie trochę drętwieją z chłodu. A przecież vis-a-vis mojego biurowca stoi dumnie Elektrociepłownia Wrotków, wieczorem spowita tajemniczymi oparami, dzięki którym wygląda jak industrialne Gotham City z Batmana Tima Burtona z 1989 roku. Czyli działa, że tak powiem, pełną parą i wydawałoby się, że powinno być cieplej! ;)

Dużo lepiej pracuje mi się teraz w domu, bo grzejemy aż miło. Dziewczyny już śpią, a ja jeszcze trochę poklikam, jakieś obciążenia na karteluszkach pozbieram, ofertę napiszę, czy coś. Cześć nocnym ludziom pracy! :D

niedziela, 5 lutego 2012

pani Róża z Lubartowskiej, czyli historia lubi się powtarzać

Jednym z najprzyjemniejszych dla mnie momentów dnia jest chwila, kiedy skądś wracam i staję w drzwiach mieszkania, a z kuchni, albo z pokoju wychyla się Aldonka z Alą na rękach, i ja mówię "cześć dziewczyny!", a Ala wtedy posyła mi taki uśmiech, że po prostu wymiękam. Ala cieszy się całą sobą. Uśmiech ma taki szeroki, że aż trudno uwierzyć, że mieści się na takiej małej twarzyczce. Śmieją jej się też oczy. Śmieją się nogi, bo machają gwałtownie jakby tupiąc w powietrzu. I śmieją się ręce klepiąc Aldonkę na oślep po ramionach i buzi, na co po prostu nie sposób się gniewać. Czasem Ala wydaje też okrzyk radości i wtedy to już jest komplet doznań :D

Ech, ale jutro znowu do pracy... I to oboje - Aldi też już wraca. Na wspólne zabawy z Alą będzie trochę mniej czasu :/ Bez sensu jakoś to wszystko pomyślane, no ale do pracy trzeba wracać, bo kryzys jest przecież. I w ogóle trochę strach z tym kryzysem. Nie dość, że od dawna słyszałem o dużych zwolnieniach w branży, nie dość, że Jędrzej dawał mi ostatnio znać, że niektórych znajomych z naszej grupy na studiach też te zwolnienia nie ominęły, to jeszcze skończyłem czytać otrzymane na ostatnie urodziny wspomnienia Róży Fiszman-Sznajdman, w których co i rusz biły mnie po oczach pewne paralele z obecną sytuacją gospodarczą Europy. Strajkują młodzi bezrobotni na Południu, nazywając siebie Oburzonymi, a pani Róża opisywała podobne strajki lewicującej bezrobotnej młodzieży, tutaj na miejscu, w latach trzydziestych. Wtedy, przed laty, też podobno (wg pani Róży) były nadzieje, że napięta sytuacja w całej Europie znajdzie jakieś rozwiązanie, a skończyło się wielką wojną, a dla ludności żydowskiej po prostu zagładą. Ciekawe kto będzie chłopcem do bicia w dzisiejszych czasach?

I jeszcze a propos mrozu... Podobno informacja o niskich temperaturach w Polsce i na Ukrainie była któregoś z ostatnich dni newsem w amerykańskiej telewizji. Dostaliśmy nawet maila od dobrych znajomych ze Stanów z pytaniem jak dajemy sobie radę w takich nieludzkich warunkach. A parę minut temu skończyliśmy skype-konferencję z nimi - uspokoiliśmy, że jeszcze żyjemy i nie zamierzamy zamarzać. Bo przecież takie zimy to u nas normalka ;)

sobota, 4 lutego 2012

zdjęcie, którego nie zrobiłem

Ala jest super! :) Gaworzy na całego i obserwuje wszystko dookoła. Odwraca głowę na najmniejszy szelest, na najcichszy nawet dźwięk i patrzy co go wywołało. Uwielbia przypatrywać się każdej czynności, którą się przy niej wykonuje. Siedzi z nami w kuchni na swoim bujaczku i ładując sobie do buzi zabawkę za zabawką rzuca kątem oka, czy ciągle przy niej jesteśmy, bo przecież musi mieć widownię, nie będzie się tak bawić sama dla siebie ;) Siedząc tak z Alą i widząc jaka jest szczęśliwa mając nas koło siebie NAPRAWDĘ nie trzeba słodzić herbaty :D
Ale jeść coś trzeba. Dlatego dziś rano oprócz pieczywa w znajomej budce na targu, kupowałem także wędlinę w jednym z kilku sklepów mięsnych na ciągnącej się od dworca PKP ulicy 1 Maja. Po zrobieniu zakupów i wyjściu na zewnątrz sklepu zrobiłem szybko to niebyt udane zdjęcie witryny.

Obserwował to uśmiechnięty mimo panującego mrozu pan o śniadej cerze, który trzymał w obu rękach wieszaki z kolorowymi bluzami informując przechodniów, że ma do sprzedania „bluźy meskie… tanio… bluźy meskie…” Podczas gdy chowałem już aparat do kieszeni uśmiechnął się szeroko do mnie i zawołał:
- A mi teś źrobiś źdjecie? Źróp! Bedzieś mieć muzina na pamiotke!
Do teraz pluję sobie w brodę, że mnie speszył i zdjęcia nie zrobiłem…

piątek, 3 lutego 2012

w zimowe wieczory - radio

Mróz nadal siarczysty. Na wykład szkoleniowy dla montażystów rusztowań, który prowadziłem dziś rano na Głuskiej udało mi się jednak jakoś dojechać, a potem nawet wrócić, zjeść zupę cebulową w domu i pojechać jeszcze trochę popracować do biura. Auto - odpukać w niemalowane drewno - jakoś daje radę.

Ala też daje radę :) Dziś miała znakomity humor, co doskonale widać, bo od dawna już potrafi śmiać się na głos, zaczepia nas i chyba wie, że oszaleliśmy na jej punkcie do końca. Wędrowała dziś z rąk do rąk od mamy do babci, od babci do dziadka, od dziadka znowu do mamy, no i oczywiście do taty, czyli do mnie. Może to mało wychowawcze, ale nie można się powstrzymać od wzięcia jej na ręce, kiedy tak się szeroko uśmiecha i wyciąga rączki :) Mała spryciula! ;)

Teraz Ala już smacznie śpi. A my, ponieważ nie mamy jeszcze telewizora, usiedliśmy na podłodze w naszym póki co jeszcze pustym salonie słuchając radia. Dzisiaj nastawiliśmy odbiornik na Radio Złote Przeboje, bo był wywiad z Marcinem Wrońskim. W tym miesiącu wychodzi czwarty tom cyklu o komisarzu Maciejewskim – „Skrzydlata trumna”. Oczywiście książkę kupię jak tylko się pojawi w księgarniach, a zrobię to z przynajmniej kilku powodów…

Po pierwsze – nie mogę się jej doczekać odkąd skończyłem czytać tom trzeci Zygi. Po drugie – fabuła będzie dotyczyć przedwojennej fabryki samolotów, w której powstał m.in. samolot RWD-14 Czapla (znany też jako LWS Czapla), a to plastikowy model właśnie tego samolotu był pierwszym jaki skleiłem dawno temu, chodząc jeszcze do podstawówki. No i po trzecie – Zakłady Mechaniczne E. Plage i T. Laśkiewicz, pierwsza polska wytwórnia lotnicza, znacjonalizowana w połowie lat trzydziestych ubiegłego wieku i od tego czasu znana jako LWS, mieściła się na Bronowicach i to dosłownie kilka przecznic od naszego obecnego mieszkania (przenieśliśmy się w połowie zeszłego miesiąca). Zakłady mieściły się bowiem przy ulicy – nomen omen – Wrońskiej, na którą zaprowadziła nas kiedyś Iwona.

Audycja skończyła się paręnaście minut temu... A apetyt na książkę rośnie! :D

czwartek, 2 lutego 2012

to proste: denaturat!

Odkąd przestałem jeździć na sankach, a zacząłem jeździć samochodem, odtąd zima kojarzy mi się niewesoło. Dziś jest już luty. Temperatura w mieście: minus 23 stopnie Celsiusza. Właścicielom samochodów, zwłaszcza tych z silnikiem diesla, robi się jednak gorąco. Na ulicach tu i tam widać stojące, zamarznięte auta. Gdzieniegdzie pomoc drogowa wciąga niektóre z nich na lawety. Ruch jakby mniejszy. Nawet Leszek mówił mi dziś przez telefon, że u nich – prawie 500 kilometrów na zachód – miasto opustoszało i pędzili z Ewelką przez centrum, jakby to była niedziela rano! U nas właściwie to samo…

Również naszego starego poczciwca nie ominęły zimowe przygody. Wprawdzie akumulator ma prawie nowy i silnik o poranku jakoś odpala, ale zaczął się dziwnie krztusić. Nie pomogła wymiana filtra paliwa na Lubartowskiej – musiałem zajechać po poradę do mechanika w pobliżu domu rodziców Aldonki. Właściciel warsztatu ma dwóch synów, bliźniaków o imionach jak patronowie katedry na nadwarciańskim Ostrowie Tumskim. Doradzał mi jeden z nich, wraz z dwoma kolegami, wszyscy ubrani w stosowne kombinezony oraz kurtki i czapki, i wszyscy posługujący się charakterystycznym branżowym slangiem, który udawałem, że świetnie rozumiem, no bo co – ja nie rozumiem? Inżynier? ;) Wytłumaczyli mi całkiem prędko, żebym się nie denerwował, bo mi po prostu parafina się z ropy wydzieliła przy tej temperaturze i ten filtr co go pół godziny wcześniej na Lubartowskiej wymieniałem, to pewnie i tak jeszcze raz będę wymieniał, a teraz to najlepiej jak denaturatu do baku doleję i potrząsnę (sic!) samochodem, żeby się dobrze wymieszało. Denaturat kupię tu i tu, o tam – pokazują uczynnie drogę. Prościzna! Ściskam wśród kłębów papierosowego dymu wyciągniętą dłoń fachowca i wychodzę z warsztatu na mróz.

Do wskazanego sklepu dotarłem chyba jednak za późno, bo gdy zapytałem o denaturat, szczerze rozbawiona ekspedientka odrzekła tylko, że będzie, ale jutro…

- …bo dzisiaj wszyscy już piją :D

środa, 1 lutego 2012

na targu

Zimno jak diabli. Dlatego też wychodząc rano na zakupy, Aldona nałożyła na głowę taką śmieszną czapkę z klapami na uszy, która upodobniła ją do radzieckiego czołgisty. Ali bardzo się ta czapka podoba. W śmiesznej czapce i z różową siatką w ręku żona/mama popędziła w dół po schodach, a potem przez zastygłe w mrozie bronowickie ulice na targ.

Targ jest niedaleko dworca kolejowego. Trzeba wejść z ulicy w bramę, minąć opatulone chustami starowinki sprzedające w grubych wełnianych rękawicach wieńce trupio bladego czosnku (takiego małego i dobrego, a nie dużego i pędzonego na nie wiadomo czym), jedno, czy dwa inne maleńkie stoiska, z których często odpowiadają na pytania sprzedawcy z silnym wschodnim akcentem i już wychodzi się z bramy na otwarte podwórze mijając jeszcze pełnowymiarowy stragan z warzywami po jednej stronie i drugi, z tanią odzieżą po drugiej, a potem idąc dalej dociera do zlepiska budek i budeczek wypełnionych czym tylko dusza zapragnie.

Dusza Aldonki zapragnęła świeżego pieczywa. Wiadomo przecież, że różne inne przysmaki, jak dla przykładu konserwy, puszki z tuńczykiem, mrożonki, przeciery, soki i kompoty mamowe, dżemiki i miodziki, zapas kawy i herbaty, cukier, mąkę, kaszy kilka rodzajów, przyprawy, ziemniaki, cebulę, mięso z kośćmi i bez, keczupy, oleje itd. warto trzymać w zamrażarce, piwniczce, albo spiżarni (im obszerniejszej tym lepiej), ale pieczywo musi być świeże. Codziennie. Mamy taką ulubioną budkę z pieczywem na targu i właśnie dziś rankiem Aldi usłyszała w kolejce do niej taką oto rozmowę pani kupującej (z dwójką wnucząt przytulonych do płaszcza) i pani sprzedającej.

- Yyy… Chleb bym kupiła jakiś…
- To może razowy chce?
- Aaa… Może być i razowy.
- … Chyba trochę za wcześnie się pochwaliłam. Nie mam razowego, dam pani taki.
- Eee… Może być taki. I bułek bym wzięła. Z dziesięć.
- A piętnaście by nie wzięła?
- Aaa… To niech będzie i piętnaście.
- A cebularza by nie chciała?
- Eee… Dobrze, niech będzie.
- To dwa cebularze, tak?
- Nooo… Niech będą dwa, to wnuczki zjedzą.
- To może drożdżówkę by chciała?
- To niech pani da i drożdżówkę…

Szczęściem Aldonka przyniosła do domu tylko to, co naprawdę chcieliśmy kupić ;)


poniedziałek, 29 sierpnia 2011

urodziny z pisarzem

Blog zarósł, a przecież działo się i to sporo! Na przykład na obchodzone w tym miesiącu urodziny Aldona wyciągnęła mnie z domu do "Magii" na deser i kawę. Pojechaliśmy na starówkę razem z Alą, a tam wkrótce pojawili się Iwona i Marek z Michałem. I świętowaliśmy razem. Był to jednak dopiero początek prawdziwej niespodzianki, którą wspólnie przygotowali :)

Siedząc spokojnie w urokliwym ogródku stylowej staromiejskiej restauracji kompletnie nie byłem przygotowany na to, że na tym kameralnym spotkaniu pojawi się zaproszony przy pomocy - jakże na czasie - poczty elektronicznej i Facebooka... pan Marcin Wroński, czyli pisarz, którego książek jestem przecież już od dłuższego czasu fanem! A pojawił się!!! :) I nie dość, że pojawił, to jeszcze został z nami przez parę godzin, które spędziliśmy na ciekawej rozmowie o książkach i otaczającym nas mieście. Pan Marcin wyraził nawet chęć aby przy okazji moich urodzin zdradzić co wydarzy się w czekającej na wydanie czwartej części przygód komisarza Maciejewskiego "Skrzydlata trumna", ale jakoś odparłem pokusę zgodzenia się na to, chociaż była naprawdę duża :D Rozmawialiśmy za to o przygotowaniach do serialu telewizyjnego na podstawie "Morderstwa pod cenzurą", a pan Marcin opowiedział między innymi o zabawnych przygodach podczas robienia próbnych zdjęć plenerowych, chyba na Kośminku. W jednej z kamienic dla przykładu pewna kobieta (w barwnie opisanym przez pana Marcina fartuchu) twardo oświadczyła, że tu żadnego filmu o komisarzu Maciejewskim się robić nie będzie - bo to ona jest Maciejewska! :)

Tematów do rozmów nie brakowało. Wszystkie retro kryminały pana Marcina miałem świeżo w pamięci. Jeszcze wiosną, gdy tylko skasowałem pieniądze za robiony w październiku projekt, kupiłem trzeci i tymczasem ostatni wydany tom Komisarza Maciejewskiego "A na imię jej będzie Aniela" o śledztwie prowadzonym przez głównego bohatera w skomplikowanych czasach niemieckiej okupacji. Pożarłem tę książkę łapczywiej jeszcze niż urodzinowego naleśnika z owocami w "Magii". Przez to też, podobnie jak poprzednie dwie książki pana Marcina, z wielką przyjemnością przeczytałem ją po raz drugi, tym razem delektując się akcją i jej miejscem, oraz zwracając większą uwagę na smakowite szczegóły.

Rozbawił nas też jak zwykle niezawodny w takich sytuacjach Michał. W pewnym momencie odlepił wzrok od pana Marcina i zapytał Marka: "Tato. A dlaczego ten pan pisze książki dla wujka Michała?" :D

Z panem Marcinem zobaczyliśmy się jeszcze parę dni później, ale to już temat na kolejny wpis. Postaram się nie dopuścić by blog dłużej zarastał ;)

niedziela, 17 lipca 2011

szpital na Staszica

Jest jeszcze jedna ciekawa ulica w ścisłym centrum - ulica Stanisława Staszica. Ciągnie się w górę od Świętoduskiej, chyba aż do budynku dawnego komisariatu policji (w którym urzędował komisarz Maciejewski), dosłownie żabi skok od Krakowskiego Przedmieścia. W zasadzie może być tak, że ciągnie się dokładnie odwrotnie, czyli w dół, do Świętoduskiej, ale tak czy siak, jest ciekawa, bo na pewnym odcinku strasznie stroma, a ponadto w połowie skręca o 90 stopni tworząc finalnie taką wielką literę L.

Spacerując tam w minione Boże Ciało, zaraz po procesji, zrobiłem kilka zdjęć znajdującego się przy ulicy szpitala. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 ciągnie się w kilku, albo i kilkunastu budynkach po obu stronach ulicy i po obu stronach jej charakterystycznego narożnika. Ciężko się rozeznać tak od razu gdzie jest jaki oddział, gdzie przychodnia itd., ale teoretycznie ułatwia to znajdująca się przy ulicy tablica.
(widok szpitala idąc ul. Staszica w górę od strony ul. Świętoduskiej)
Lokalizacja szpitala jest zapewne z wielu względów kłopotliwa (samo centrum, ciasne ulice, brak miejsc do parkowania), ale niezwykle urokliwa, a to dlatego, że znajduje się tak blisko Placu Litewskiego, Starówki i głównego deptaka, czyli praktycznie w samym sercu miasta, a do tego na wyraźnie zarysowanym wzgórzu u stóp którego płynie jedna z rzek - Czechówka (chociaż miasto nasze jak wiele polskich miast z jakichś względów jest na rzeki obrażone i nie akcentuje ich obecności wystarczająco mocno, a w zasadzie wcale - szkoda).
(na samym zakręcie jest kiosk i jedna z bram wjazdowych na teren szpitala)
Fragment ulicy Staszica od Świętoduskiej do zakrętu jest bardzo stromy (jak te karetki dają radę zimą tamtędy wjechać?), a zaraz za zakrętem do, powiedzmy tak umownie, dawnego komisariatu - płaski. Przy tym płaskim fragmencie ulicy znajduje się dalej od szpitala kilka ciekawie wyglądających, niewysokich i tradycyjnie niezbyt zadbanych kamienic. Trochę wcześniej, tuż obok nich stoi wybudowany ponad sto lat temu fragment szpitala, prezentujący się jak niczego sobie pałacyk.

(dawny Szpital Dziecięcy im. Vetterów)
Jak mam nadzieję chociaż trochę widać na powyższym zdjęciu ten budynek szpitalny jest kolejną perełką architektoniczną pełnego takich cudów miasta. I kolejnym śladem przedsiębiorczej rodziny Vetterów, o której już kiedyś wspominałem. Mnie ze względów także zawodowych budynek zainteresował od razu. Dzisiaj się już tak nie buduje, ech... ;)

No i rozpisałem się dzisiaj o tym szpitalu na Staszica... Nie bez powodu jednak, tylko dlatego, że właśnie tutaj na świat przyszła kiedyś (całkiem niedawno) moja cudowna żona Aldona :) A w zeszły piątek, czyli 8 lipca nasza mała kochana córeczka Ala!!! :) I od teraz świat będziemy zwiedzać już w trójkę :D

Dla ciekawych: Szptal na Staszica jest obecnie w remoncie, a przynajmniej oddział położniczy. Dzieci rodzą się w zastępczych pomieszczeniach znajdujących się tuż przy narożniku ulicy. Wszystko odbywa się jak należy, a lekarze, panie położne i pielęgniarki zajmujące się noworodkami służą młodym mamom i ich dzieciom po prostu rewelacyjnie, tak, że nadal na Staszica jeździ się rodzić nawet z sąsiednich województw (sic!). Niedługo, powiadają, że koło października, otworzony zostanie nowy, super nowoczesny oddział położniczy i wszelkie niedogodności znikną. Póki co jednak po moje dziewczyny wchodziłem niepozornymi, niebieskimi drzwiami, widocznymi na drugim zdjęciu na prawo od kiosku. Ludzie! Co tam się działo! :) O tym książkę by można napisać! :)

wtorek, 24 maja 2011

czipsy przyszły

Kilka słów o cmentarzu żydowskim będzie jednak zupełnie innym razem. Dziś rzut oka za okno mojego biura. A tam, w alejkach wśród magazynów - jak co dzień - wielka krzątanina, praca wre i na start czekają czerwone ciężarówki wypełnione, jak mniemam, chipsami. Schrupałoby się trochę, no ale wiadomo - nie czas na takie smakołyki gdy pracuje się siedząc na tyłku ;)
Ale wszystkim czipsożercom - smacznego! :)

poniedziałek, 9 maja 2011

stary cmentarz żydowski

Tego pięknego kwietniowego popołudnia było już trochę chłodniej niż przez kilka poprzednich, powielkanocnych dni, ale nadal raczej słonecznie i przede wszystkim sucho. Osadzona w wysokim, podobno siedemnastowiecznym, ceglanym murze stalowa furta na cmentarz była zamknięta i nie mieliśmy pojęcia jak można dostać się na drugą stronę. Kasia, Aldona i Janek poszli więc zobaczyć cerkiew na Ruskiej (trafili akurat na nabożenstwo, mieli więc okazję podejrzeć i podziwiać ciekawą liturgię), a Jędrek i ja wybraliśmy się na mały rekonesans wokół nekropolii z nadzieją znalezienia innego wejścia.
(fot. Katarzyna K.)
Nie znaleźliśmy. Przeciwnie! Zauważyliśmy, że mur miał wcześniej w jednym, czy dwóch miejscach wyrwy, teraz celowo załatane, pewnie aby utrudnić wandalom dostanie się do środka. Odpuściliśmy więc sobie i wracaliśmy już Floriańską w stronę Kalinowszczyzny z zamiarem podążenia na Ruską, gdy wtem (całkowicie out of nowhere) usłyszeliśmy chichot dochodzący dokładnie zza muru. Zawróciliśmy, zadarliśmy głowy ku górze i ujrzeliśmy dwie dziewczęce i do granic możliwości hultajskie twarzyczki wystające zza korony muru. Ukłoniliśmy się uprzejmie i zapytawszy jak dostać się do środka oczekiwaliśmy na równie grzeczną odpowiedź. Zamiast tego zza płotu po drugiej stronie uliczki ucichł gwar dość głośno imprezujących przy stoliku ludzi i dobiegł nas łagodny pomruk: "Nie zagadujcie. Nie oglądajcie się. Po prostu idźcie sobie dalej". Słowa skierowano do nas. Trochę nas wcięło, ale mimo to próbowaliśmy nawiązać dialog z dzieciakami za murem. Dziewczyny miały nas chyba za kosmitów, ale w końcu przestały nas straszyć tak pieknie i żywo antysemickim "Żydem w altanie, który już dwa tygodnie nie wychodzi" i przyznały, że do środka wlazły "tak, o!", czyli na pewno nie żadną furtką. Pożeganaliśmy się więc równie uprzejmie jak przywitaliśmy, a następnie oddaliliśmy się nieco od imprezujących, symulując odejście w siną dal...

Kawałek dalej był betonowy słup z lampą, bezpośrednio sąsiadujący z murem. Ot, krótka wspinaczka, potem mały krok na koronę muru, nur w pokrzywy, krótka wspinaczka po gęsto zarośniętym zboczu Wzgórza i już TAM byliśmy. Chwila strachu i po sprawie, jak mawiał mój młodszy brat nie do końca legalnie wioząc przed laty promem do Szwecji papierosy na handel.

A co zobaczyliśmy TAM? Dziś tylko zdjęcia, potem może kilka słów...
(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)

(fot. Jędrzej K.)

sobota, 7 maja 2011

Łukasz na Uniwersytecie Medycznym i nie tylko

Ależ miałem wczoraj miłą niespodziankę! Łukasz, z którym widujemy się teraz bardzo rzadko (ostatni raz zupełnie gdzie indziej i to ponad trzy lata temu!) wpadł na chwilę do mnie do pracowni. Był niejako przy okazji, bo finalizował jakąś transakcję na Uniwersytecie Medycznym (no to kto oglądał wczoraj "Na dobre i na złe"? - powtórka jutro, jakoś tak po szesnastej, na dwójce). I zaraz pędził do domu, czyli z powrotem 500 km na zachód. Jak on to robi, że daje radę obrócić taki kawał drogi w jeden dzień? W każdym razie dobrze było usłyszeć same dobre wiadomości z rodzinnych stron, zwłaszcza te, że Łukasz po raz drugi zostanie tatą i to już właściwie na dniach :) Gratulacje!!! :D

piątek, 6 maja 2011

koniec świata ;)

Koniec świata! Dzisiaj zachęcam do oglądania telewizji! :) Wieczorem leci taki serial o lekarzach pt. "Na dobre i na złe". Dzisiejszy odcinek był u nas kręcony zimą i można będzie sobie obejrzeć miasto z telewizyjnej perspektywy. Zapraszam! :)

PS. A kto nie zdąży obejrzeć dzisiaj, to w niedzielę powtórka! ;)

poniedziałek, 2 maja 2011

labor omnia vincit

Ostatnio z pracą tak się niefortunnie złożyło, że nie tylko na kibicowanie Lechowi nie ma czasu, ale w ogóle sparaliżowała mój grafik i nie wystarcza czasu na życie. Jędrzej miał podobnie jakiś czas temu i słusznie twierdzi, że mamy coś z głowami porobione, że niby taki etos pracy wbity i to nie pracy dla pieniędzy niestety, tylko pracy dla samej pracy, taki wariant masochistyczny. A skąd to sie bierze? Ano z wychowania pewnie. Jędrek przysłał mi nawet dowód - zdjęcie pomnika naszego lokalnego bohatera narodowego z Placu Wiosny Ludów.
(fot. Jędrzej K.)
I faktycznie. We mnie Hipolit Cegielski ciągle budzi podziw.

sobota, 16 kwietnia 2011

klasyka ekstraklasy, jak napisał Dziadek ;)

Ja wiem, że nie mam teraz czasu, bo kupa roboty...
Ja wiem, że nigdy nie byłem fanatycznym kibicem...
Ja wiem, że miaszkam 500 kilometrów od rodzinnej ziemi...


ALE:

tym się nasiąka mimo wszystko i to zostaje w człowieku na zawsze :)


Do tego dzisiaj na Bułgarskiej był absolutnie klasyczny MECZ i braciszek przysłał mi smsa z wynikiem: Lech - Legia 1:0 :D


Jest RADOŚĆ!!! :D

środa, 23 marca 2011

o Beacie i Aldony tacie

Wprawdzie Aldona trochę mnie wystraszyła mówiąc, że jeśli ktoś znajdzie tę historię w sieci i przekaże komu trzeba, to będę miał kłopoty, to jednak w odpowiedzi na jędrkową prośbę nie mogę nie napisać jak to było z tatą Aldony i obecną piosenkarką Beatą K.

To były dawne czasy. Głęboki PRL. Kamienice na Grodzkiej były wtedy jeszcze bardziej odrapane niż dzisiaj, bandyci spacerowali w biały dzień przed Trybunałem Koronnym z nożami za pazuchą, nikczemni złodziejaszkowie czuli się tu jak u siebie w domu, pijaczkowie boży spacerowali po gzymsach między oknami, a studentom, to chyba było trochę strach zaglądać między Bramę Krakowską, a Żydowską, no i kurcze dobrze, bo w końcu rządził proletariat wtedy. Ciekawe czy zaglądała tu w ogóle milicja?

Tata Aldonki jednak nie bał się ani trochę, bo był ze Starym Miastem za pan brat. Mieszkał tu czas jakiś, no a poza tym niedawno wrócił z wojska, miał chyba jakieś 23 lata na karku i w związku z tym był nieśmiertelny, no a przynajmniej kuloodporny. Nic więc dziwnego, że wraz ze swoim druhem Mareczkiem spędzali czas na najbardziej pożytecznym zajęciu, a mianowicie umawianiu się z pannami. Mareczek miał pannę jakąś stałą i właśnie namówił tatę Aldonki (tak będę go nazwał, choć wtedy nie był przecież jeszcze niczyim tatą) na spotkanie w czwórkę, to znaczy oni dwaj plus dziewczyna Mareczka i jej koleżanka. Już wtedy wiedzieli co to double date, chociaż pewnie nazywali to jakoś po rosyjsku, bo ten język był wtedy bardziej trendy. Jakkolwiek by tego nie zwać, to koleżanką dziewczyny Mareczka okazała się - tu czas na werble - Beata K.!

Nieźle co? :) Beata była jednak wtedy 12, 13, no maksymalnie 14-letnią dziewczynką, w związku z czym dla taty Aldonki (choć wtedy nie był jeszcze niczyim tatą) żadna to randka, bo jak już napomknąłem wcześniej miał 23 lata, może nawet z okładem i był już po wojsku, a więc nijak nie wypadało umawiać się z o tyle lat młodszą dziewuchą.

Jak wyglądało spotkanie przed laty, tego już się niestety nie dowiedziałem. Ale pewnie tata Aldonki (choć wtedy... no wiadomo), rzucił półgębkiem, żeby się koleżanka zajęła czymś innym niż spotkaniami z o tyle przecież starszymi mężczyznami. No choćby śpiewaniem ;)

wtorek, 22 marca 2011

czasem teatr

No i znowu w wirze pracy, rysowania kresek, obciążania fundamentów, rozmieszczania rdzeni żelbetowych, wylewania wieńców (nie mylić z wieńcadłami) itd. I znowu internetowy świat równoległy leży odłogiem, czyli możliwe, że skoro mnie tu nie ma, to pewnie nie istnieję. Pojawiam się więc na moment, żeby dać znak/sygnał życia.

Jako, że nie samą pracą żyje człowiek, no i że miałem o pracy nie pisać, dziś trochę o kulturze. Podczas tradycyjnych, niemal codziennych, wirtualnych śniadań z Jędrzejem (codziennie o 11:00 w Polsce, chyba, że zgłodniejemy wcześniej, albo mam te dobre bułki z ziarnami) jest czas na kulturę. Jędrzejowi wymksnęło się jakiś czas temu, że byli z Kasią na spektaklu pt. "Mykwa", chyba w Teatrze Polskim. No i się o teatrze zaczęło gadać. Bo teatr jest lepszy niż kino pod wieloma względami. I może być różny. Może być taki jak ten o mordzie Polaków na swoich sąsiadach Żydach, jak właśnie podobno wbijająca w fotel "Mykwa". Ale może być też zabawny jak "Dziewczyny z kalendarza", na które wybraliśmy się w zeszłym miesiącu do Teatru Komedia, albo klasyczne szekspirowskie "Wiele hałasu o nic" w odwiedzonym przez nas w końcu Teatrze Osterwy. Mieliśmy do niego iść już jesienią zeszłego roku, ale ostatecznie wybralismy się niego w lutym...

Teatr Osterwy w odróżnieniu od Filharmonii wcale mnie nie zawiódł. Od razu wiedziałem, że trafiliśmy w piękne miejsce. Kamienica odnowiona parę lat temu nadal wygląda reprezentacyjnie, a i wnętrze wypełnione jest nęcącą atmosferą sztuki. Sala główna wielce udana chciałoby się rzec i ma takie bardzo strome balkony. Nie są lekko cofnięte, jak to się często zdarza w innych teatrach, tylko tak zlokalizowane jeden nad drugim. No i to co w teatrze najważniejsze, czyli samo Przedstawienie i możliwość bycia tuż obok żywych aktorów. Rewelacja! W kinie tego nie ma! Mamy szczęście do dobrych sztuk z Aldoną i zawsze kiedy widzę aktorów jak się kłaniają klaszczącej publiczności, to tak sobie myślę, że te pieniądze zarabiane w pracy przy serialach telewizyjnych nie smakują im tak wybornie jak te pewnie nieco mniejsze gaże zarabiane na deskach teatrów.

Jeszcze chcę wspomnieć, że na Szekspira wybraliśmy się na double date (ech, ten wszędobylski angielski), którą wymyśliliśmy razem z Markiem na okazję zbliżających się wtedy Walentynek. Dziewczyny nic nie wiedziały i spotkały się dopiero na widowni :) Ha! Dojazd do miasta autobusem: 2,40 zł w jedną stronę, bilet na spektakl: 35 zł za sztukę, zobaczyć minę Iwony - bezcenne :D

wtorek, 22 lutego 2011

lejtmotyw deskorolka

A dzisiaj w czasie porannego drugiego śniadania (codziennie o 11:00 w Polsce) i towarzyszącej mu wirtualnej prasówki, na stronie miasta znalazłem ten filmik:
Widać w sieci tego sporo jest. No to teraz kto czyta bloga i poznaje miasto razem ze mną może odgadywać znajome miejsca ;)

czwartek, 17 lutego 2011

nie liczę godzin i lat, czyli czasem trzeba coś nazwać po angielsku

W końcu zobaczyłem tutejszą Filharmonię od środka. Jakiś czas temu byliśmy z Aldoną na koncercie dobroczynnym PCK, więc była ku temu okazja. Występowali głównie kabareciarze z cyklu raczej takiego "one man show", jak to skomentowała moja żona, ale był też fantastyczny akcent muzyczny:
Dla mnie jeden z "the best songs ever".

A Filharmonia niestety nie zrobiła na mnie wielkiego wrażenia :(